Let them talk...Wat als praten over belangrijker wordt dan praten met? 

Wat nou als jij praten over de ander belangrijker maakt dan praten met jezelf? 

Wat zullen de mensen ervan zeggen? Wat zullen ze ervan vinden? Hoor ik er dan nog wel bij? Vinden ze me nog wel leuk?

Je vindt iets van een ander, over hoe iemand leeft, hoe iemand zijn of haar kinderen opvoedt, hoe iemand eruitziet of welke keuzes iemand maakt. Je keurt het af, geeft advies waar niemand om vroeg en dat in een paar seconden tijd. Ik doe het ook. Dat kan ik nu zonder schaamte zeggen, omdat ik begrijp waar het vandaan komt.

Neem een moeder die haar kind op een manier opvoedt waar ik van alles van vind. Op het eerste gezicht lijkt mijn irritatie over haar te gaan. Maar als ik eerlijk ben, raakt zij vaak mijn eigen onzekerheid. Ze herinnert me aan de momenten waarop ik mezelf geen goede moeder voel. Het schuldgevoel, de onmacht en het verdriet die daarbij horen voel ik liever niet. Dus kijk ik naar haar, want zolang ik bezig ben met wat zij verkeerd doet, hoef ik niet stil te staan bij wat er in mij leeft. Als er dan ook nog eens anderen zijn die het op dat moment helemaal met me eens zijn geeft dat een goed gevoel. Ik ben niet alleen!

Maar uiteindelijk verandert er niets. Niet bij haar en niet bij mij. Pas toen ik begon te zien dat mijn oordelen vaak een spiegel zijn, veranderde er iets. De frustratie gaat over verdriet, de kritiek over onzekerheid en het oordeel over een behoefte die ik eigenlijk heb, maar waar ik niet naar luister.

Praten over een ander betekent niet luisteren naar jezelf, jouw waarde niet zien. Stel je eens voor dat de energie die je nu steekt in de ander allemaal naar jezelf gaat? Van Wat zal een ander ervan vinden? naar Wat vind ik? Misschien begint echte vrijheid wel op het moment dat je je minder bezig houdt met het verhaal van de ander en nieuwsgieriger wordt naar dat van jezelf.

Sta even stil bij je eigen oordelen en let them talk......