Vanochtend was er zo eentje waarvan je zegt: wauw! Maar zo begon het niet.
Al om half 4 vannacht werd ik wakker zoals dat wel vaker gebeurt. Ik moest naar de wc en viel daarna niet meer in slaap. Er diende zich vanalles aan; verdriet, onzekerheid, boosheid en allerlei overtuigingen die me bezig bleven houden. De Ipad was mijn afleiding. Ik heb niet meer geslapen, want de serie die ik op dit moment volg is een grote spiegel waar ik weer even in mag kijken. Toeval bestaat niet zullen we maar zeggen.
Het gevolg kun je misschien wel raden; ik had nergens zin in, wilde het liefst in bed blijven en slapen, want inmiddels vielen mijn ogen dicht. Ok Marieke, dit is geen optie, er wachten mensen op je. Met tegenzin stapte ik uit bed en begon meteen weer aan mezelf te twijfelen. Wat als er niemand komt? Wat zullen mensen hier van vinden? Dan werkt het dus niet. Dan heeft het geen zin en kan ik er net zo goed mee stoppen. Mijn zelfvertrouwen stond op standje diepvries.
Marieke, je gaat gewoon. Stap over die drempel en ga! Wat is het ergste dat er kan gebeuren? Dat er niemand komt en je daar helemaal alleen zit? Dat je dan tegen jezelf kunt zeggen dat je het toch niet kunt en dat er niemand op je zit te wachten? Dat ben ik wel gewend dus let´s go!
En nu komt de happily ever after: want wat was het een mooie ontmoeting, met fijne gesprekken en mooie inzichten. We zaten aan een tafel buiten met een kop thee, een koekje en er was geen oordeel, alleen het zijn in het moment met alles wat er was zonder vooropgezet doel, verbinding.
De drempel lijkt soms torenhoog, maar wat is het ergste dat er kan gebeuren?
Reactie plaatsen
Reacties