Op woensdag 25 februari mocht ik aanwezig zijn bij het afscheid van Wim Goossens. Een man die heel veel voor mij heeft betekent in het werkveld. Wim is een inspirator en een voorbeeld voor mij als het gaat om het volgen van je eigen weg vanuit je eigen visie en geloof. Daarin mensen met elkaar verbinden zodat ze kunnen groeien.
Wim heeft een boek geschreven over zijn leermeesters in het leven; leren over het persoonlijk leven, vakmanschap en opleiderschap. Voor dit boek heeft hij 50 referenten gevraagd ook een stukje te schrijven over eigen leermeesters en ook ik had de eer om dat te mogen doen. Deze middag mocht ik het boek ontvangen en was ik best een beetje trots.
Bijzonder was dat het boek meteen is geanalyseerd door 2 onderzoekers van HS Zuyd die als kern uit het boek hebben gehaald dat leren niet begint op school, maar juist door de gebeurtenissen in je leven, kantelmomenten of crisis. Leren begint bij de mensen uit je omgeving zoals je ouders, een moment van falen of een mooi gesprek. Ook wordt duidelijk dat leren vaak niet comfortabel is, omdat je juist leert op de momenten dat het schuurt, je twijfelt of je ongemakkelijk voelt. Vakmanschap gaat niet over een set aan vaardigheden maar over een manier van aanwezig zijn. Het gaat niet om het antwoord, maar om de vraag. De vraag die blijft doorwerken en je steeds weer opnieuw inzichten geeft. Vaak kom je er ook pas later achter dat iemand een leermeester voor je is geweest.
Terwijl dit werd gepresenteerd die middag groeide mijn gevoel van hoop en warmte, letterlijk in mijn lijf. Ik kon het dan ook niet laten om dit uit te spreken. Iets met een rode vis die zwemt tussen de blauwen leerde ik later. De hoop dat we steeds meer ook binnen de systeemwereld als mens in verbinding kunnen gaan staan met elkaar zodat de grens met de leefwereld weer een stukje vager mag worden. Dankbaar voor deze fijne middag, de goede gesprekken en inspirerende workshops!
Reactie plaatsen
Reacties