Als je kinderen hebt herken je dit vast wel. De afgelopen weken werd ik weer even teruggeworpen in mijn eigen proces. Ergens was ik me daar bewust van, maar het was een beetje een engeltje-duiveltje verhaal. Het engeltje vertelde me, laat het los terwijl het duiveltje naar me schreeuwde; Ga dit rechtzetten! Dit laat je niet gebeuren!
Mijn zoon gaat komend jaar de overstap maken naar de middelbare school. De laatste, dus we sluiten een periode af. En ik ben blij, blij voor hem, want hij is er echt aan toe. Ook blij voor mezelf, want deze school blijft een grote trigger voor mij. En dat is niet altijd de schuld van de school (maar zo voelt het wel). Het gaat niet om schuld. Het gaat erom dat ik telkens weer in mijn eigen stuk terecht kom. Het stuk waarin ik me totaal afgewezen en niet gezien voel. Dat zag ik niet dus ik verschuilde me achter mijn kind. Mijn kind dat volgens mij toch echt iets anders nodig had. Ik ging zo ver dat er een schoolverbod aan te pas kwam. Ik kan tot op de dag van vandaag niet eens beschrijven hoe dat voelde. Ik mocht letterlijk niets meer doen, niets meer zeggen. Een gevoel van totale onmacht. Monddood.
Daarna kwam ik in een soort rollercoaster terecht waarin ik het gevoel kreeg dat de hele wereld tegen mij was. Weer even terug naar dat onveilige gevoel van mijn eigen basisschoolperiode. Gelukkig had ik nu hele fijne mensen om me heen waardoor ik kon landen en het verdriet dat daar zat onder al die boosheid kon voelen. En daar zaten tranen, veel tranen. Tranen die nooit de ruimte hadden gekregen, omdat het me nog altijd was gelukt om boos te blijven. Dat geeft immers kracht toch? Boos zijn, lekker schoppen en door! Mijn overlevingsstrategie.
De boosheid die ik toen naar buiten richtte, naar andere mensen kon ik omdraaien naar het verdriet in mezelf. Mijn boosheid was gedrag, ik wist vanuit een gevoel van onmacht niet meer wat ik moest doen en het enige dat ik kende was schreeuwen.
Dit was het verhaal van een aantal jaren geleden. Terug naar het engeltje en het duiveltje. De ervaring uit het verleden heeft me geleerd dat ik heel goed mag gaan voelen waar het gaat over mij en waar het gaat over in dit geval mijn zoon. Het engeltje en het duiveltje hebben een soort middenweg gevonden en dat maakt dat ik uit mijn eigen proces kon stappen, voor mijn zoon op kon komen, mijn mening kon geven zonder te schreeuwen en dat er geluisterd werd. Er was wederzijds begrip en ook al vind ik nog steeds dat dingen anders zouden moeten, ik ben tevreden.
Reactie plaatsen
Reacties