Inmiddels ben ik al een aantal maanden onderweg. Daarmee bedoel ik dat ik al een aantal maanden de volledige ruimte heb om vanuit het niet weten te gaan bouwen aan iets. En dat is nu precies waar ik last van krijg. Het niet weten en het iets. Misschien heb ik nu wel teveel ruimte?
Als zelfstandig ondernemer komen er hele andere dingen op mijn pad. Netwerken en delen met mensen wat ik aan het doen ben in de hoop een haakje te vinden waar ik bij kan aansluiten en waar ook daadwerkelijk opdrachten uit ontstaan. Dat is moeilijk als je blijft bij het niet weten, ergens wel een idee hebbend, maar toch een droom. De droom van het Zelfregiecentrum en de eigen plek waar ik zoveel mensen kan ondersteunen en naast ze kan staan in hun groeiproces. Mensen bij elkaar brengen die samen een groeiproces ingaan, nieuwe contacten leggen en betekenis geven aan hun leven.
Ik merk dat dat niet weten en de onduidelijkheid die dat met zich meebrengt een reden is voor mensen om af te haken. En daar begint mijn twijfel. de twijfel aan de weg die ik bewandel en de twijfel aan de overtuiging dat juist vanuit dat niet weten de mooiste dingen ontstaan. Het verschil tussen leefwereld en systeemwereld wordt pijnlijk duidelijk en het lijkt soms wel alsof die leefwereld niet eens meer bestaat.
Zo vast zitten we in de patronen waarbij we ons veilig wanen en zonder angst. Zonder het risico te lopen dat we falen, dat we pijn of verdriet ervaren.
Ik mag iets toe gaan laten. De onzekerheid, het gevoel van schaamte, mislukking en overtuiging dat ik het niet goed doe. Daarna is het aan mij de keuze of die gedachten en gevoelens leidend gaan zijn en mag ik me af gaan vragen of die overtuigingen wel kloppen.
Het Ontmoetingsnetwerk in Maasgouw is de stap. Ergens gaan zitten, een vaste structuur, geen verwachtingen, al komt er niemand, laat maar komen wat er komt, ik deal er wel mee. Die kracht heb ik inmiddels ontdekt!
Het loslaten van het gangbare en de vooropgestelde doelen. Bouwen vanuit vertrouwen. Trust the process....