Mijn verhaal van gisteren vraagt denk ik om wat context. Dit jaar ben ik gestart met de LMO; Leergang Maatschappelijk Ondernemen. Deze opleiding wordt aangeboden door MIND, NVZH en het Oranje Fonds. Leren ondernemen, Het maken van een Business Model Canvas. En precies daar ben ik gisteren de weg kwijtgeraakt.
De bijeenkomsten zijn interessant en het is fijn om te leren van andere mensen, maar wederom kom ik op hetzelfde punt waar ik ongeveer 10 jaar geleden ook stond tijdens mijn opleiding tot Ervaringsdeskundige: ik doe het anders. Ik spreek niet de taal van de systeemwereld. En waar ik toen nog werkte vanuit mijn weerstand, kan ik nu vanuit vertrouwen opstaan en zeggen: ik doe het op mijn manier. Ik spreek de taal van de leefwereld.
Ik doe mijn best om te begrijpen dat het handig is om soms de taal te spreken van een gemeente of een geldverstrekker. Maar ik spreek die taal niet. Ik weet dat het vechten voor geld bijna een basis is waar alle herstelinitiatieven dagelijks mee te maken hebben. Ik ben klaar met vechten. Dat heb ik mijn hele leven al gedaan.
Het was pijnlijk om te zien hoe mijn medestudenten worstelen, worstelen met cijfers, met het spreken van een taal die niet van hen is. Er gaat kracht verloren. Die worsteling heeft me tijdens een wandeling gisteren nog heel veel tranen gekost.
Maar toch blijf ik doorgaan, want daar waar vechten ooit een overlevingsmechanisme was, is knokken nu mijn kracht.
Blijkbaar vond ChatGPT dat ik wel pas in een omgeving van peace, love en freedom.
Reactie plaatsen
Reacties