Vol, ontzettend vol, geen idee, geen weg, geen ruimte. Zoveel informatie, zoveel gedachten. Wat is belangrijk?
Geen voelen, alleen maar denken, doemscenario’s, angst, moeten.
In de trein.
Ik wil huilen, maar hou het tegen, want dat zou een beetje gek zijn toch?
Moe.
Ik weet niet meer waar ik moet beginnen…de tranen komen en ik probeer ze weg te duwen, slikken…
Waarom moet alles zo moeilijk? Waarom bedenken we toch altijd weer systeem op systeem, methodiek op methodiek om eerst te doen alsof we de heilige graal hebben gevonden om daarna te bedenken dat het toch weer niet werkt? Ik zie niks anders meer om me heen. We posten ons een slag in de rondte op de socials om maar te laten zien hoe uniek en goed we bezig zijn. Mensen zijn druk met elkaar in gesprek om werkagenda’s rond te breien, symposia en werkgroepen waarin we elkaar proberen te overtuigen van wat nou eigenlijk het beste is en ik denk alleen maar…
Ik wil DOEN.
Ik wil niet meer praten over. Ik wil niet meer het gevoel hebben dat ik iemand moet overtuigen om mij te betalen zodat ik kan doen waar ik goed in ben.
Ik ben goed, ik ben een verbinder, ik maak impact en help mensen weer te gaan geloven in zichzelf daar waar diepte niet dieper lijkt te gaan. En terwijl ik dit schrijf zittend in de trein nemen de tranen hun ruimte en besluit ik om dat dan maar zo te laten zijn.
Het maakt me echt verdrietig, het voelt onmachtig, deze wereld waarin we zo graag die verbinding weer willen maken en voelen, maar waarin we door te blijven praten over alleen maar verder van elkaar verwijderd raken….
Ik wil verbinden, ik wil doen, wie doet er mee?
Maak jij met mij die impact?
Reactie plaatsen
Reacties