Afgelopen zaterdag mocht ik naar een feestje. Ome Harrie en tante Riek waren 60 jaar getrouwd. Het was een mooi gezelschap bijelkaar. In maart schreef ik er ook al eens over. Ze zijn nog helemaal compleet; de broers en zussen van mijn moeder met aanhang. Inmiddels bijna allemaal 80plus.
Het was een ouderwets feestje zoals je ze vroeger had. Bij binnenkomst een staande receptie waarna we allemaal een plaatsje zochten aan een van de tafels. Onder het genot van een kop koffie of thee met iets lekkers even bijkletsen met neven en nichten. Luisteren naar een mooi verhaal geschreven door ome Leo die een trip maakte down memory lane waarna we mochten genieten van het lijflied van de familie.
Eerlijk is eerlijk....het gaf me een melancholisch gevoel. Even terug naar de mooie ontmoetingen die we vroeger hadden. Dat is iets waar ik altijd van kon genieten en kon zijn zoals ik was. Een stukje houvast, een gevoel van bestaan en ergens bij horen.
Zoals dat dan op zo'n feestje ging...vroeger....er komt een muzikant die van alle markten thuis is. Hij zong de sterren van de hemel, van Elvis, tot Andre Hazes en the Cats. Dansjes, drankjes en een heerlijk koud-warm buffet met echte toetjes. Een lang zullen ze leven en sterke verhalen. Maar bovenal het elkaar zien en het elkaar laten zijn.
Zo ging dat toen, het was mijn vroeger. Zoals mijn vroeger het later was van mijn ouders en mijn later het vroeger gaat zijn van mijn kinderen. Snap je hem nog?
Reactie plaatsen
Reacties