Vandaag.
Weken geleden wist ik al dat vandaag zou komen. Ik was er bang voor, ik voelde verdriet, rouw, maar ook heel veel liefde. Want het feit dat ik deze gevoelens kon voelen geeft aan dat ook ik een proces heb doorgemaakt, mede dankzij jouw.
Het waren mooie weken waarin jij samen met je vrienden mooie momenten hebt mogen beleven; samen op kamp, het OLS en het schoolverlatersfeestje. Het was genieten om naar je te mogen kijken.
Jij bent de laatste. Onze laatste op de basisschool. En hoewel ik de school zelf niet ga missen, ben ik trots op het feit dat ik de weerstand heb kunnen loslaten. De weerstand die ik voelde bij alles wat daar gebeurde, alles waar ik geen invloed op had en waar mijn frustratie en machteloosheid ertoe hebben geleid dat ik aan de zijlijn stond.
Jij was de reden om me weer te herpakken, mijn proces aan te gaan en de kracht te voelen om er weer te staan, als moeder.
Als moeder ben ik nu de weerstand voorbij, voel ik de tranen in mijn ogen en ben ik blij dat ik op deze manier af mag sluiten en opnieuw mag beginnen. Want ik ben trots, trots op jou, trots op ons....
Reactie plaatsen
Reacties