Drie plus twee en de ´kouwe kant´

Een zondagmiddag in maart waarop we de verjaardag vieren van mijn vader. Inmiddels 76 jaar oud. Het was een middag die mij het gevoel gaf van verbinding. De band die er kan bestaan met familie.

Elke keer als we samen komen met deze familie voelt dat als thuis komen. In dit geval zaten mijn ooms en tantes samen met mijn ouders rondom de tafel te kletsen. Tien mensen, 3 broers, 2 zussen en dan 5 van de ´kouwe kant´ zoals dat toch altijd even benoemd moet worden.

Elk individu rond die tafel heeft zijn of haar eigen verhaal, karaktertrekken, humor en mankementen, maar iedereen hoort erbij. Iedereen wordt geaccepteerd zoals hij of zij is en dat al zolang ik mij kan herinneren.

De mooie vakanties, de feestjes, maar bovenal het samen zijn met z´n allen bij opa en oma. In het houten huis waar ze woonden op een prachtige plek aan de rand van het bos. Daar waar we met neefjes en nichtjes hutten bouwden en plezier hadden. Het het voelde als thuiskomen.

Datgene wat ik bijna nergens voelde vond ik daar; ik hoorde erbij. Daar leek de wereld een beetje meer te passen. Ik was aanwezig, noem het druk, ik was misschien wat anders, ok, maar dat maakte niet uit. Ook ik hoorde bij deze familie. En nog steeds. 

Voor mij is het gevoel van verbinding ook al zien we elkaar hooguit 2x per jaar alleen maar sterker geworden. De definitie van thuis is niet altijd gerelateerd aan een plek, maar wel aan de mensen om me heen en de herinneringen die we samen hebben gemaakt en nog steeds maken.

Best uniek een tafel vol met ooms, tantes en mijn ouders. De onderwerpen van de gesprekken veranderen, maar de energie is nog steeds hetzelfde. Stuk voor stuk ben ik deze mensen dankbaar voor het mogen zijn zonder oordeel en de veilige haven die ze met momenten voor mij zijn geweest.