Deze week begon ik met een bezoekje aan Seline. Seline is reflexzonetherapeut. Heerlijk een moment van stilstaan, maar ook bewustwording, want dit keer kwamen de tranen. Tijdens de behandeling voelde ik ze vanuit mijn tenen naar boven komen. Tegenhouden had weinig zin, ik probeerde het wel, maar ze kwamen en kenden geen genade.
Ik schaamde me, hoe kan dit nu gebeuren en wat zal ze er van denken? Die gedachte kon ik toch vrij snel loslaten en ik gaf me er maar gewoon aan over.
Ergens wist ik heel goed dat dit er zat. Die blokkade, dat gevoel dat ik niet wilde voelen, ik wilde niet stilstaan. Ik wilde doorgaan, ik moest doorgaan. Dit moment van stilstaan bij Seline was een mooi voorbeeld van hoe mijn lichaam daar toch anders over dacht. Er brak iets open. Ga maar voelen. Ik heb nog niet echt betekenis kunnen geven aan deze tranen. Dat komt later, of niet.
De tranen stopten niet toen ik bij Seline de deur uit ging. Waar ik van plan was om even te landen in wat hier gebeurde bedacht het universum dat ik dat dus niet ging doen. De triggers -mail, telefoontjes, dingen die anders liepen dan gehoopt- vlogen me om de oren. Machteloos en boos. Boos op de wereld om me heen, want die zorgde ervoor dat ik nu niet mijn momentje van rust kon pakken.
Maar klopt dat wel? Ik bepaal toch zelf waar ik mijn energie in steek? Ik maak toch zelf de keuze om de triggers groot te maken? En hier werd duidelijk dat ik degene was die mezelf de ruimte niet gaf om even te landen in wat er was. Ok, wat een zin! Ik hoop dat je het nog een beetje begrijpt.
Jij maakt je eigen keuzes, groot of klein, dat maakt niet uit. Jij bent verantwoordelijk voor die keuzes ook al is het soms heel erg makkelijk om de rest van de wereld verantwoordelijk te maken.
En zo kon ik het oordeel over het beginnen van de week met een momentje voor mezelf ook loslaten....
Reactie plaatsen
Reacties