Vergeten een foto te maken

Afgelopen maandag hadden we weer een bijzondere ontmoeting. Dit keer naar aanleiding van het thema suicidepreventie. Deze week geven we allemaal wat extra aandacht aan dit belangrijke thema, waar helaas steeds meer mensen mee te maken krijgen zowel zelf als in de rol van naaste.

Toen Petra de vraag stelde of ik deze bijeenkomst met haar wilde organiseren twijfelde ik. En die twijfel zat vooral in het feit dat ik niet zo voor georganiseerde bijeenkomsten ben naar aanleiding van een specifiek onderwerp. Alle onderwerpen hangen namelijk met elkaar samen en dan komen we wederom terug op het verhaal. Wat is jouw verhaal? Kom, ervaar en durf te vragen.

Gelukkig deelde Petra deze gedachte en we kwamen al snel tot de conclusie dat we helemaal niks zouden gaan doen dan zitten aan een tafel met koffie, thee en een koekje. Geen idee hoeveel mensen er aan zouden gaan sluiten en wat de avond ons zou gaan brengen. Het enige wat we zeker wisten is dat we aan zouden gaan sluiten op de behoefte die er op dat moment zou zijn.

Om 19.00 uur druppelden de mensen langzaam binnen en uiteindelijk was de tafel waaraan we zaten misschien wel te klein. Elf mensen met ieder hun eigen verhaal. Mensen die deelden, mensen die luisterden, mensen die lachten en mensen die huilden. Zelfs mensen waar zichtbaar een last van de schouders viel na het delen van hun verhaal. Heel bijzonder, want de meeste mensen kenden elkaar niet. 

Dat geeft maar weer aan dat wanneer je de ruimte laat voor wat er is er ruimte ontstaat voor iets nieuws. We waren het er allemaal over eens dat dit een vervolg mag gaan krijgen.

Terwijl we de kopjes en koekjes aan het opruimen waren dacht ik: Ik ben gewoon vergeten een foto te maken voor op de socials. En terwijl ik daar een hele tijd geleden enorm van zou kunnen balen en het zou zien als een gemiste kans om aan iedereen te laten zien hoe geweldig het wel niet was, kan het me nu eigenlijk helemaal niks schelen.