ADHD was mijn coping

Terwijl ik deze titel hierboven typ vliegen de oordelen die mensen hierover zullen hebben. Tegelijkertijd zegt dat ook iets over mijn eigen oordeel bedenk ik me meteen dus ik blijf even bij mijn eigen visie. 

Zoveel wordt er geschreven over ADHD en over hoe anders het brein werkt bij mensen met ADHD. Steeds vaker hoor ik ook dat mensen in mijn omgeving deze diagnose krijgen, zowel jong als oud. En dat roept toch een hoop vragen bij me op. Terugkijkend op mijn eigen leven en het moment dat ik op 36 jarige leeftijd de diagnose kreeg ben ik er wel anders naar gaan kijken. Vragen heb ik, enorm veel vragen. Wanneer het aantal mensen die de diagnose krijgen zo sterk stijgt ga ik me afvragen hoe dat kan.

Ligt dat aan de mensen die dan een zogezegd neurodivers brein hebben of leven we in een maatschappij waarin we een norm hebben gesteld waaraan steeds minder mensen kunnen voldoen? Is het nog wel mogelijk om genoeg copingmechanismen te ontwikkelen om overeind te kunnen blijven in deze wereld en je gedrag te blijven aanpassen aan de norm?

Mij is het gelukt om 36 jaar lang overlevingsstrategieen te bedenken, omdat ik me al heel vroeg besefte dat ik deze wereld echt niet begreep. Ik paste hier niet op de manier waarvan ik voelde dat dat mijn manier was, maar moest er toch mee dealen. Het gevoel van het hebben van een keuze was er niet. Dus ik besloot dat ik niet normaal was en dat ik me continu maar moest gaan aanpassen aan de norm. Dat werd mijn normaal. 

Om me heen zie ik steeds vaker mensen worstelen, last hebben van onrust, doorgaan tot ze erbij neervallen, zich onbegrepen voelen, kinderen die zich continu aan moeten passen en waarvan gedrag onbegrepen blijft...totdat....er een labeltje op geplakt wordt. 

ADHD en alle gedragskenmerken die daarbij passen zoals in de DSM V beschreven waren voor mij een uiting vanuit mijn coping, mijn overlevingsmechanismen die ik heb ontwikkeld om door te blijven gaan, rechtop te blijven staan in een wereld die voor mij niet logisch was en eigenlijk nog steeds niet is. 

Bewustwording, normaliseren, ruimte geven aan gevoel en stil staan....leven.